De uitwedstrijd in Hoogezand werd door ons team gewonnen met 3-1.
Wim Bos was aan bord 1 het snelst klaar. Daar werd in het middenspel reeds tot remise besloten.
Wim Harmanny won als zwartspeler met enige moeite een partij waarin hij lange tijd een toren voor stond. De toren werd een loper en de tegenstander snoepte daarbij ook wat pionnetjes mee. Uiteindelijk was dat net genoeg voor de overwinning.
Joost speelde met zwart tegen de nestor van het gezelschap. In een gesloten en wat saaie stelling bood zijn tegenstander remise aan. Joost zag nog een mogelijkheid om een lijn te veroveren en won later ook wat materiaal. Door een onachtzaamheid ging zijn loper, die hij met veel moeite bevrijd had toch nog verloren, waarna een eindspel ontstond waarbij beide spelers een pion konden laten promoveren. Joost speelde dit net wat handiger waarna de tegenstander zijn Dame pardoes liet slaan. Einde verhaal voor de zwaar teleurgestelde witspeler.
Zelf kreeg ik als onverwachte invaller voor Joop een Caro Kann te verwerken. Ik vond met wit aanvankelijk de goede zetten maar meende wat overmoedig met een loperoffer zijn Dame te kunnen vangen. Dat feest ging niet door waarna ik in arremoede maar onbesuisd ging aanvallen op de koningsvleugel. De tegenstander dacht dat dit erg gevaarlijk zou worden en offerde voor twee pionnen een paard terug.
Dat was echter juist de verkeerde aanpak en ik kreeg een gewonnen stelling. Zwart had echter ook een goede mogelijkheid om mij mat te zetten als ik ook maar een moment zou verslappen. Bovendien geraakte ik in ernstige tijdnood. Na de 40ste zet kon ik met eeuwig schaak remise afdwingen .
Dit vermakelijke potje koffiehuisschaak met talloze blunders ishierte zien.